Op reis en verhuizen

Eind januari vertrokken we voor twee weken naar Burkina Faso. Het was slechts enkele dagen na de aanslag in Ouagadougou. Toen we langs het desbetreffende hotel reden, drong het maar nauwelijks tot ons door. Het leek eerder alsof er een grote brand geweest was. De sfeer in de stad is vriendelijk, evenals de mensen. Gemoedelijk, rustig. Helemaal geen plaats waar je zoiets verwacht!

Het doel van onze reis was het inwerken op onze vakgebieden. Op het Wycliffe centrum in Ouaga werken twee personen met veel ervaring op financieel / administratief gebied. Daar heeft Willem in deze weken nauw mee samengewerkt. Daardoor heeft hij nu goed overzicht op de werkzaamheden die hij gaat verrichten. Het was een goede, leerzame ervaring! Duidelijk werd ook dat er nog genoeg uitdagingen zijn om in ons land een en ander ook op een goed niveau te krijgen. Willem heeft er zin in om zich daar voor in te zetten.

Christien heeft veel gesproken met andere alfabetiseringswerkers, waardoor ze nu weet welke alfabetiseringsprojecten er in Ivoorkust, Kameroen en Burkina Faso gebeuren. Daarnaast heeft ze de nationale partnerorganisatie bezocht, die het alfabetiseringswerk in Burkina heeft overgenomen. De projecten die gerund worden zien er verschillend uit. Kerken vragen bijvoorbeeld alfabetiseringsklassen aan omdat ze willen dat hun gemeenteleden kunnen lezen. Maar ook door andere hulporganisaties die de hygiëne willen bevorderen. Dan worden er boekjes over schoon drinkwater, ziektes, gezond voedsel etc. gemaakt. Het alfabetiseringswerk is vaak gericht op volwassenen omdat die niet meer in een schoolsysteem passen.

Inmiddels zitten we midden in een verhuizing. Dat kost hier ontzettend veel tijd. Er zijn een aantal dingen die in het huis opgeknapt moeten worden. Dat neemt de tussenpersoon voor zijn rekening. Maar dat betekent wel dat we elke dag langskomen om de vinger aan de pols te houden, want de Afrikaanse slag is een hemelsbreed verschil met de Nederlandse netheid en efficiëntie. Om het op z’n Urkers te zeggen: ‘Ut got allemoal een bietjen knakerig.’ Om spullen voor het huis te kopen, bezoeken we talloze kleine winkels. Dat is vaak zoeken geblazen. En als we iets bestellen, bellen we er vaak achteraan, komen we vaak langs om te kijken hoe het gaat, want anders gebeurt het niet. In een aparte blog zullen we het lange verhaal van onze bank uit de doeken doen, maar voor het zover is moet de bank eerst in onze kamer staan. Zover is het nog niet, dat moge duidelijk zijn. Het is met (vrijwel) alles  een zaak van geduld en lange adem, maar het einde komt in zicht. Gister hebben we een aantal muren geschilderd en dat maakte het gelijk meer tot een thuis. Het geeft veel voldoening om vooruitgang te zien.

Komende week is er voor alle werkers van Wycliffe hier een conferentieweek, geestelijke retraite, op het Wycliffe centrum, waar heel veel mensen komen. Daarvoor is het prettig als er zoveel mogelijk appartementen van het guesthouse beschikbaar zijn voor de gasten (vertalers e.d. die niet in de stad wonen). Dus doen wij ons best om zaterdag te verhuizen, al moet er nog genoeg gebeuren in het huis. Maar vrijdag komt het bed, de tafel met stoelen en de koelkast. Genoeg om ons hier voorlopig te redden. We kunnen je zeggen dat we de retraite hard nodig hebben! En dat door een retraite…

(foto’s volgen nog, de internetverbinding kan het momenteel niet aan.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s