Reisverslag Johannes en Dineke: de geur van Afrika!

De geur van Afrika
Het was niet de vraag óf we zouden gaan, maar wánneer we zouden gaan. In ieder geval, vanwege het werk van Dineke, in een schoolvakantie. De kerstvakantie viel al af, de voorjaarsvakantie was nog zover weg. Dus vlogen we op de vrijdag vóór de herfstvakantie 2016 naar Willem en Christien.

Voor Johannes terug in Afrika na Ethiopië in 2015, was de eerste herkenning de geur! Zodra je de samenleving instapt rúik je Afrika. Na een poosje niet meer, maar toch Afrika!taxi-bamako

WARM
Het w-woord mochten we na een paar dagen niet meer gebruiken. Vooruit dan, nog één keer. Het was WARM! Hou je onder de ventilator en hou ’s nachts de airco aan. We zullen het w-woord niet meer gebruiken!

Zelf ervaren
Als ouders heb je zo je vragen wanneer je Christien en Willem in december 2015 in Brussel uitgeleide doet. Is er geen ander, in jouw ogen meer geschikt land om naar toe te gaan? Via Skype hebben we wekelijks contact en volgen ze op de voet. De gewenning, de zoektocht naar een huis, het inrichten van het huis, de uitdagingen die ze moeten aangaan, de vragen die moeten worden beantwoord, de beestjes die moeten worden bestreden, enz.

Maar, je wilt het zelf zíen! Erváren! Hoe is het nu werkelijk om daar te leven en te werken; te leven in een drukke stad in een Afrikaanse samenleving. Dan is Skype niet voldoende…..

dineke-en-christien

Groeten!
We hebben het gezien, ervaren, ons ondergedompeld in de samenleving, op bezoek bij de buren, de mensen in de straat naar het gebruik van het land begroet: ‘Heb je goed geslapen, hoe gaat het met jou, hoe gaat het met je vrouw, hoe gaat het met je kinderen, hoe gaat het met je familie? Ik wens je een gezegende dag.’ En dat niet één keer, nee, elke buurman, buurvrouw, bekende, wordt op deze zelfde uitgebreide wijze begroet. En jouw vragen worden met dezelfde wedervragen beantwoord. Het blijkt waar: wij hebben de klok en zij de tijd.

Kleding
We hebben ons ondergedompeld op de échte lokale markt. Stof voor een boubou gekocht en deze vervolgens bij een naaiateliertje laten naaien. Kosten van de stof €8,00 p.p., kosten van het naaien €8,00 p.p.; alles samen voor twee personen: € 32,00. Daarmee laten we zien dat we de samenleving waarderen, door ons te kleden als de mensen van het land, en mee te doen met de begroetingen (al is Bambara dan toch moeilijk om te kunnen herhalen).

met-zn-vieren

Hotel restaurant chez nous
Wat hebben we genoten! Van de ontmoeting met Christien en Willem: van de gastvrijheid bij hen thuis; van de eigen kamer met badkamer, én van de airco, waardoor we heerlijk konden slapen. Van het lekkere eten dat Christien klaar maakte. (Wie eet lekkere Atlantische zeetong voor € 5,00/kilo?  *(Christien: dit was helaas maar één keer te krijgen; bofferds! En boodschappen zijn over het algemeen duur i.v.m. import.) Van de fijne tijd samen, de dingen die we ondernamen, de fijne gesprekken, het elkaar in levende lijve zien.

In de bush-bush
Wat hebben we genoten van het land: van de natuur, van de boottocht op de rivier, van de bushtocht, compleet met een prachtige waterval, maar ook een lekke band en vastzitten in een stroompje van vijf meter breed, van de ontmoeting met de moeder van Nfa, de bewaker van Christien en Willem in een klein dorpje, ergens in de bush. Waar we wel binnen een kwartier, omdat we niet meer tijd hadden om tijdig voor de nacht inviel weer thuis te zijn, denk ik wel vijftig handen hebben geschud van alle familie, die er ineens allemaal waren, alsof de dorpsomroeper was rond gegaan om te waarschuwen dat er Toebabs (blanke mensen) in het dorp waren aangekomen.

Wat hebben we genoten van de mensen! Heerlijke, vrolijke mensen. Open. Gastvrij, in voor een grap. Behulpzaam op de markten, natuurlijk om je wat te verkopen, maar toch…

De andere kant van de medaille
Maar er is ook een andere kant, de armoede, de aanblik van kleine kinderen die schijnbaar alleen in de wereld staan en er door de Koranschool, waar ze verblijven, op uit worden gestuurd om te bedelen. En ze halen genoeg op. Aalmoezen geven is immers één van de vijf zuilen van de islam? Of kinderen die in gescheurde kleren rondlopen op de markten in de hoop iets te krijgen van wat er te eten valt.

Genieten
We hebben genoten van de bijzondere ontmoetingen. Met een vrouw die op straat Dineke aansprak en die een periode in Nederland bleek te hebben gewoond, en met wie Christien de telefoon-nummers heeft uitgewisseld om met elkaar contact te leggen. Of met de gids, die ons op z’n brommer door de bush naar de mooiste waterval van het land leidde, en die, net als Samuël, door Jezus zelf in een droom was geroepen om Hem te volgen, en die daar ook gehoor aan had gegeven en zich had laten dopen. Daarom heet hij nu: Samuël!

samuel

We hebben genoten van de gemeenschap in the English Fellowship gemeente, met mensen van over de hele wereld, en van de kerkdienst met mensen uit de lokale gemeenschap met een echt mooi koor en prachtige zang!

We hebben genoten van al die andere mooie, interessante, ontroerende, bemoedigende, gerust-stellende, lachwekkende, hilarische dingen, die we niet allemaal kunnen noemen omdat deze blog dan veel te lang wordt.

We kunnen niet anders zeggen dan dat het een hele mooie reis was. En we hebben het nu gezien en we hebben het ervaren. We zijn met een gerust hart weer in het vliegtuig gestapt. We zijn gezegende mensen met deze fijne gezegende kinderen die ver weg (want dat is het) gezegend werk mogen doen en instrument mogen zijn in het werk van de verbreiding van het Evangelie over deze wereld.

Van harte aanbevolen!

Johannes en Dineke Koffeman

 

 

Een gedachte over “Reisverslag Johannes en Dineke: de geur van Afrika!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s