Heb je altijd een keus?

‘Awa, qu’est-ce que je dois faire?’ vraagt mijn vriendin Mariam. ‘Awa, wat moet ik doen?’ (Mijn M-naam is Awa: Eva.) Deze normaal zo pittige tante, kijkt me wat moedeloos aan. Ze is 34 jaar, moslim en gescheiden. De man met wie ze getrouwd was, woonde het grootste deel van het jaar in Frankrijk. Als hij al thuis was, was het bepaald geen pais en vree. Tot ongenoegen van haar familie is ze bij hem weggegaan omdat hij haar ernstig mishandelde. Ze staat er nu alleen voor en sprokkelt haar inkomen bij elkaar met haar eetkraampje. Ze verdient zo’n €5,- per dag, waar ze alles van moet betalen.

In haar positie is er geen sprake van pensioenopbouw en uitkeringen bestaan niet. Je familie is je zekerheid voor zowel het heden als de toekomst en als die je wegstuurt heb je dus niets. Ze is dus bang voor de toekomst, als ze ouder is. ‘Maar Awa, ik kan nu gaan trouwen. Hij is 58 en woont in Frankrijk met zijn eerste vrouw. Ik kan zijn tweede vrouw worden en dan kan ik toch nog kinderen krijgen die voor me kunnen zorgen als ik oud ben.’ Alles in mij komt in opstand, maar ik slik mijn bezwaren in en probeer te peilen hoe ze er zelf over denkt: ‘Ken je hem? Hoe is zijn karakter? En kan hij vaak genoeg bij je zijn als hij in Frankrijk woont?’ (Kinderen komen er niet zomaar…)

Ze vertelt dat ze hem kent en dat hij best een acceptabele man is. Maar, gaat ze verder: ‘ik heb geen keus Awa!’

Ik zeg bedenkelijk dat ik geloof dat we altijd een keus hebben. (Cultureel verschilletje: als Nederlanders geloven we in eigen initiatief en verantwoordelijkheid, hier in M. overkomt alles je.) ‘Zijn er geen jonge mannen? Je bent slim, jong, knap, betrouwbaar, je werkt hard. Wat wil een man nog meer?’

Ze geeft een diepe zucht: ‘Er zijn zoveel mannen die interesse hebben, maar ze willen me alleen als vriendinnetje. Ze zijn allemaal al getrouwd! Wie blijft er voor mij over? Awa, je moet echt voor me bidden. Ik wil zo graag een goede relatie waarin je elkaar begrijpt en helpt en er voor elkaar bent.’ Ik verzeker haar dat ik dat ook echt zal doen en geef haar de tekst uit Filippenzen 4: ‘Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God; en de vrede van God, die alle begrip te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus.’

Het zet haar aan het denken, en mij ook. ‘Dat is het geloof hè,’ zegt ze. Ik knik. Over precies vijf weken reizen we voor studie en verlof naar Europa, want ons eerste termijn van twee jaar zit er bijna op. Zij blijft hier. Ik kan haar problemen niet oplossen en haar last niet dragen, maar het is moeilijk om haar zo achter te laten. Gelukkig hebben we een sterke God en mogen we haar (en anderen die we hier kennen) aan Hem toevertrouwen en haar hoop geven. Bidden jullie mee?

We zijn hier stevig geworteld, maar het is tijd om ze weer een beetje los te wroeten. We hebben zin in een tijd bijkomen in Europa, om jullie weer te ontmoeten en de banden te versterken. Het waren twee veeleisende jaren: lichamelijk, mentaal en privé. Tegelijkertijd is het moeilijk om goede vrienden voor langere tijd los te laten. We kijken er daarom ook weer naar uit om na een goede tijd in Europa weer terug te gaan naar M. om hier verder te bouwen aan het Bijbelvertaalwerk en de mooie vriendschappen met mensen zoals Mariam.

Een gedachte over “Heb je altijd een keus?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s