Borstvoeding van je bes

‘Kijk!’ zegt mijn vriendin Awa. Ik zie een foto met een bruidegom met twéé mooie bruidjes. ‘Ze zijn een tweeling!’ Mijn mond valt open van verbazing: ‘Trouwt hij dan met allebei?’ Polygame huwelijken zijn hier per slot van rekening toegestaan. Ze barst in lachen uit: ‘Nee joh! Maar dat is de traditie! Als iemand van een tweeling trouwt, mag de ander ook die dag bruid zijn èn ze krijgt alle huwelijkscadeaus: een koffer met héél veel stofjes om kleren van te maken.’ Stel je voor: staat de tweelingzus van je vrouw ook op alle trouwfoto’s! En op je trouwdag sta je overal glimlachend met een vrouw aan elke arm.

Tweelingen hebben een bijzondere positie. Als moeder van een tweeling mag (soms zelfs moet) je eropuit om met ze te bedelen. Op onze straathoek zitten ook moeders, ochtendenlang met de tweelingen van een paar jaar oud verveeld naast zich. Bij tweelingen heten een jongen en meisje standaard Adam en Eva (Adama en Awa) en voor twee meisjes en twee jongens heb je ook standaard namen. Ze weten niet goed in wie de goede en in wie de kwade geest zit (bijgeloof) en met bedelen koop je dat af. Maar als je gaat trouwen, levert het dus voordelen op!

Awa is inmiddels drie maanden in verwachting van haar tweede. ‘Hoe ging de bevalling bij je eerste, Djèneboe?’ vroeg ik. Ze barst weer in lachen uit. ‘Ik had zoveel gegeten dat ik heel erge buikpijn kreeg en naar het ziekenhuis moest. En m’n man maar mopperen dat ik dan ook niet zoveel moest eten, want dan zou ik ook geen buikpijn krijgen. Eenmaal in het ziekenhuis, mocht ik niet meer weg, het kind was onderweg!’ Mijn mond viel open: ‘Maar vertellen ze je dan niets van te voren, had je geen idee hoe een bevalling ging?’ ‘Tja, ze zeiden alleen maar dat je de laatste weken ’s avonds een rondje moet wandelen om in beweging te blijven, maar verder niets. Ze zijn bang dat je anders te bang wordt voor de bevalling. De meeste vrouwen eten en slapen alleen maar de laatste weken.’  ‘Zou je iets meer willen weten nu? Ik kan wel even voor je kijken of ik iets in het Frans kan vinden.’ Ze kijkt me dankbaar aan: ‘Ja, dat zou ik wel fijn vinden.’

Ze gaat verder ‘Maar weet je, Djèneboe heeft twee moeders.’ Ik trek een verbaasd gezicht. ‘Hoezo?’ ‘Nou, toen ik weer aan het werk moest, kreeg ze ook borstvoeding van mijn moeder.’ ‘Maar de jongste van je moeder is toch al een paar jaar van de borst af?’ ‘Ja, eerst had mijn moeder ook geen melk, maar na een tijdje kwam haar melk weer terug. Ze zeggen dat als je zelf veel kinderen hebt gehad, je zo weer melk kunt geven. Dus als ik aan het werk was, kreeg Djènebou melk van mijn moeder. Ze noemt haar nu ook moeder en mij Awa!’ Dus bessies op Urk: ga d’r maar voor zitten! Dat geeft wel een hele speciale band met je kleinkinderen…

Naast zulke grappige en bijzondere gesprekken, zitten we midden in de drukste tijd van het jaar. Het is de jaarafsluiting en de budgetten moeten worden gemaakt. Voor Willem zijn dit altijd drukke maanden! Hij zet zich er al jarenlang voor in dat het goed mogelijk gemaakt wordt om lokaal, capabel personeel in dienst te hebben, helemaal als het moeilijk is om vacatures in te vullen. M. is geen aantrekkelijk land voor zendelingen, dus we hebben veel lokale werknemers. Die moeten een salaris krijgen, maar het is niet duidelijk waar dat geld allemaal vandaan moet komen, daar moeten we als organisatie een verandering voor doorvoeren. Dat is dus een grote uitdaging. Landen waar veel meer zendelingen bij SIL werken, krijgen veel meer inkomsten en dan is het ook makkelijker om alle onkosten van de lokale organisatie te betalen. Gelukkig lijkt hier nu langzaam meer aandacht voor te komen, maar veranderingen gaan langzaam bij een organisatie met duizenden mensen.

Het regenseizoen is zo goed als voorbij en we zijn dankbaar dat de oogst dit jaar goed was! De regen was vroeg genoeg gevallen, in mei al, waardoor boeren genoeg tijd hadden om alles op hun land te planten in een gunstige tijd. Afgelopen jaren waren de oogsten steeds matig, dus we zijn heel dankbaar dat de oogsten nu goed zijn!

Bid voor kracht en energie voor ons. Het is even door buffelen tot dat het weer rustiger wordt qua werk. Gideon heeft het gelukkig naar z’n zin en vindt het heerlijk om eropuit te gaan. ‘Moe, ik wil beuten spulen!’ Dank dat hij het zo lekker doet en zo’n gelukkig en vrolijk kind is.

Shalom, Willem, Christien en Gideon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s