Het doopfeest

‘Bonsoir, mag ik binnenkomen?’ Een silhouet verschijnt in de deuropening. Het is de jongeman van hiernaast. ‘Natuurlijk, gaat alles goed met de familie?’ Hij antwoordt met een grote glimlach: ‘Morgen houden we het doopfeest. Mijn zusje heeft vorige week een jongentje gekregen en morgen gaan we het schaap slachten en komt iedereen met cadeautjes.’

Bijna 10 maanden geleden is Bijoux getrouwd en ze heeft nu laten zien een waardige vrouw te zijn. Het is nogal een verhaal apart, waar we eerder al iets over vertelden. Door hersenmalaria is ze nu verstandelijk gehandicapt, terwijl ze eerst een slimme meid was die aan de universiteit studeerde. Haar vader is overleden en haar moeder wilde haar toekomst veiligstellen door een huwelijk te regelen. Dat had de nodige voeten in de aarde, maar uiteindelijk werd een man gevonden. Ze blijft bij haar moeder wonen tot ze weer hersteld is (al herstelt normaal de hersenschade niet), maar haar man is wel verantwoordelijk voor het kind.

‘Het doopfeest begint om zes uur ’s morgens, dan zijn jullie van harte welkom.’ We keken hem verbaasd aan: ‘Zo vroeg al?!’ Onze ervaring is dat M-mensen niet de vlotste zijn ’s morgens. ‘Ja, dan slachten we het schaap en komt de imam om de naam te geven.’ We zijn niet van plan zo vroeg te komen, maar beloven wel langs te komen en bedanken hem hartelijk voor de uitnodiging.

De volgende morgen ben ik hoe dan ook vroeg uit de veren. De morgenstond heeft goud in de mond. De keuken grenst aan hun tuintje en om zes uur is het nog doodstil. Om een uur of zeven komt er leven in de brouwerij. De hulp veegt het straatje, een bijwoner (hij runt een stalletje waar je kleren kunt laten strijken) maakt zijn gebruikelijke onpasselijke ochtendgeluiden en langzaam komt er leven in de brouwerij. Om een uur of negen hoor ik het schaap ongemakkelijk blaten en daarna is het stil. Een uur later dringen etensgeuren de kamer binnen, maar van gasten is nog geen spoor te bekennen.

In de tussentijd haak ik een babymutsje en verwonder me dat het kind een week geleden is geboren en we geen krimp of huil gehoord hebben, terwijl we normaal heel veel meekrijgen van de familie ups en downs. Moeder en kind blijven na de geboorte een paar weken in ‘de binnenkamer’, blijkt later. Als we om een uur of 12 op bezoek zijn, zijn we één van de eerste gasten. Het is een wonder dat het kind redelijk gezond lijkt te zijn, want daar maakten we ons veel zorgen over. De moeder slikt ontelbaar veel medicijnen! Het is natuurlijk afwachten hoe het kind zich verder ontwikkelt…

De mannen zijn naar de moskee en het ‘echte’ feest blijkt in de middag pas los te barsten. Dan komen de vrouwen op bezoek en wordt er gedanst. Ook de Griot brengt dan een bezoek en brengt zangerig zegeningen en spreuken ter beveiliging ten gehore. Bijgeloof is aan de orde van de dag… Gelukkig kunnen we als vreemde eenden in de bijt ’s morgens op kraambezoek en ontlopen we de oorverdovende muziek. De oma van de baby (onze officiële buurvrouw) is blij met onze komst en de zegen die we geven. De moeder zit er doodongelukkig bij, terwijl de hulp voor de baby zorgt.

In dit land geen kraamzorg, wijkverpleging, dagopvang of gehandicaptenzorg. We vragen ons vertwijfeld af hoe dit kind zal opgroeien (gezond?) in deze ongelukkige omstandigheden. En het is zeker niet het enige schrijnende geval in dit land. Ze mogen blij zijn dat ze nog een redelijk welgestelde familie zijn, want zonder geld eindigt men vaak als bedelaar langs de weg. Het doet me denken aan Jezus die de blinde langs de weg zag zitten. En de vraag komt op me af, wat betekent dat voor mij hier?

Een gedachte over “Het doopfeest

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s